نحوه انتخاب کفش دو

122

مسلماً با پوشیدن هر کفشی در زمان خرید، احساس راحتی خواهید کرد، ولی این حس ممکن است در بسیاری از مواقع زودگذر باشد. بنابراین چنین تستی برای خرید کفش رانینگ یا دو مناسب نخواهد بود. بلکه برای تست صحیح کفش دو می‌بایست چندین مایل با آن بدوید.

کفش‌های ایده‌آل بیشتر از هرچیزی به فرم دویدن و شکل پاهایتان بستگی دارد. بنابراین انتخاب مناسب‌ترین کفش‌های دو زمانی برایتان آسان خواهد بود که به موارد زیر توجه ویژه‌ای داشته باشید.

  • تعیین فرم و نوع دویدن؛
  • انتخاب گروهی از کفش‌ها و ویژگی‌ها که با نیازهایتان انطباق داشته باشد؛
  • تست کفش‌ها برای انتخاب مناسب‌ترین آن؛

به طور کلی، از یک جفت کفش دو باید به اندازه ۵۰۰ تا ۶۵۰ کیلومتر دویدن استفاده شود، یعنی برای یک دونده معمولی، این مسافت معادل ۳ یا ۴ ماه تمرین است. بنابراین بعد از طی این مسافت و یا بعد از مدت زمان فوق، باید نگاهی به کفش‌های خود بیاندازید و لایه میانی و زیره کفش را بررسی کنید و ببینید که آیا فشرده یا ساییده شده است؟ در صورت مثبت بودن پاسخ، کفش‌هایتان باید عوض شوند.

ویدیو نحوه انتخاب کفش دو

گروه‌بندی کفش‌های دو

کفش‌های جاده‌ای (road shoes): این کفش‌ها برای پیاده‌روها و سطوحی که دارای بی نظمی‌ اندکی هستند طراحی شده‌اند. سبک و انعطاف پذیر بوده و برای پایداری و تثبیت پاها در گام‌های تکراری بر روی سطوح سخت ساخته شده‌اند.

کفش‌های تریل یا غیر جاده‌ای (Trail-running shoes): برای مسیرهای غیر جاده‌ای، مسیرهای سنگی یا مسیرهای با گل و لای و موانع دیگر طراحی شده ‌است. این کفش‌ها دارای دیواره‌های مقاوم‌تری بوده و از مواد با سختی بیشتر و دوام بیشتر تولید می‌شوند.

کفش‌های کراس-ترینینگ (Cross-training shoes): این کفش‌ها برای باشگاه‌های بدنسازی و تمرینات کراس فیت و یا هر فعالیت متعادلی که برای تماس پاها با زمین نیاز به زیره ضخیم و با دوام دارد مناسب است. کفی این کفش‌ها به اندازه کافی ضخیم و بادوام هستند تا بتوانند روی کف سخت سالن‌ها و سطوح لغزنده و حتی آسفالت نیز ورزشکاران را همراهی کنند.

تعیین فرم دویدن؟

در صورتی که از یک جفت کفش برای دویدن استفاده می‌کنید، برای تعیین مکانیزم دویدن، می‌توانید زیره کفش را بررسی نموده و با مقایسه با الگوهای زیر، فرم دویدن خود را مشخص کنید.

پرونیشن (Pronation): در این الگو، در زمان پوشیدن و استفاده از کفش، فشار به سمت سینه پا و بخش کوچکی از پاشنه پا متمرکز می‌شود. یعنی اثر سایش را در این نواحی در زیره کفش خود مشاهده می‌کنید. پرونیشن عادی و خنثی به جذب ضربه و کاهش فشار روی زانو و مفاصل کمک می‌کند.

پرونیشن بیش از حد (Overpronation): در این الگو، فشار در امتداد لبه‌های داخلی کفش‌ها متمرکز می‌شود. این الگو شکل اغراق آمیزی از چرخش به سمت داخل پاهای خنثی است. یعنی اثر سایش را در امتداد لبه‌های داخلی کفش‌ها مشاهده خواهید کرد. پرونیشن بیش از حد، ویژگی است که اکثر دونده‌ها را در معرض درد زانو و آسیب دیدگی قرار می‌دهد. افراد با پرونیشن بیش از حد، نیاز به کفش‌های پایدار یا کفش‌های کنترل حرکت دارند.

type of running

سوپینیش یا آندرپرونیشن (Supination (also called under-pronation)): در این الگو، فشار در امتداد لبه‌های خارجی کفش متمرکز می‌شود. یعنی اثر سایش را در این نواحی از کفش خود مشاهده می‌کنید که ناشی از چرخش خارجی پاها در اثر کاهش نامناسب ضربه پا در فرود است.

مینیمالیست یا حالت خنثی (Barefoot/minimalist running): در زمان دویدن با کفش‌های دو مرسوم یا سنتی، پا ابتدا تمایل دارد با پاشنه به زمین ضربه وارد کند زیرا پاشنه این کفش‌‌ها دارای لایه بلندی هستند. ولی با کفش‌های مینیمالیست ابتدا قسمت میانی کف پا یا جلوی پا به زمین ضربه وارد می‌کند.

انواع کفش‌های دو 

کفش‌های خنثی (Neutral shoes): این کفش‌ها برای پرونیشن‌های ضعیف مناسب هستند. همچنین برای دونده‌های خنثی یا افرادی که پاهایشان در زمان دویدن کمی به سمت بیرون می‌چرخد بهترین انتخاب هستند. این کفش‌ها تا حدودی شوک‌ها را جذب می‌کنند.

کفش‌های پایدار: این کفش‌ها برای دونده‌هایی که اور پرونیشن ضعیف تا متوسط از خود نشان می‌دهند مناسب هستند. این کفش‌ها اغلب دارای یک پست محکم و استوار برای تقویت قوس اطراف زیره میانی هستند، ناحیه‌ای که به شدت تحت تأثیر اور پرونیشن قرار می‌گیرد.

کفش‌‌های کنترل حرکت: بهترین انتخاب برای دونده‌هایی هستن که اورپرونیشن متوسط تا شدید از خود نشان می‌دهند. این کفش‌ها دارای پاشنه‌های سخت و همچنین دارای طول عمر طولانی برای مقابله با اورپرونیشن هستند.

کفش‌های بارفوت (barefoot): این کفش‌‌ها دارای زیره نازکی هستند، طوری که حداقل برهنگی را برای محافظت از کف پاها فراهم می‌کنند. خیلی از این کفش‌ها هیچ بالشتکی در قسمت پاشنه پا ندارند و تنها دارای زیره خیلی نازک به ضخامت ۳ تا ۴ میلی‌متر هستند.

مهم‌ترین ویژگی‌ کفش‌های بارفوت، صفر بودن دراپ آن از نوک کفش تا پاشنه است. بنابراین در این کفش‌ها ضربه بیشتر به نوک پا و بین پا وارد می‌شود.

کفش‌های مینیمالیست: این کفش ها بسیار سبک، انعطاف پذیر، نرم و راحت هستند. بدون قوس بوده و دارای دارپ به اندازه ۴ تا ۸ میلی‌متر برای کمک به یک حرکت طبیعی یا خنثی هستند. در این کفش‌ها ضربه به بین پا اعمال می‌شود. کفش‌های مینیمالیست باید حدود ۵۰۰ تا ۶۵۰ کیلومتر دوام داشته باشند.

ویژگی‌های کفش‌های دو

رویه‌های کفش دو

چرم مصنوعی: چرم مصنوعی نوعی ماده انعطاف پذیر، بادوام و مقاوم در برابر سایش بوده که از مشتقات نایلون و پلی استر است. چرم مصنوعی سبک‌تر از چرم طبیعی است و سریع‌تر از چرم طبیعی نیز خشک می‌شود و همچنین قابلیت تنفس بیشتری دارد.

نایلون و مش نایلون: مواد با دوامی هستند که بیشتر برای افزایش دوام و افزایش قابلیت تنفس مورد استفاده قرار می‌گیرند.

پوشش پلی یورتان ترموپلاستیک: TPU (thermoplastic polyurethane): این پوشش اغلب روی عرق گیرهای تنفسی قرار می‌گیرد. این مواد در برابر سایش مقاوم بوده و باعث افزایش پایداری و دوام کفش می‌شوند.

رویه‌های تنفسی و ضد آب: در این رویه‌ها از پوشش متصل به آستر داخلی استفاده می‌شود. این پوشش از ورود رطوبت به پا جلوگیری می‌کند و همزمان اجازه تنفس را نیز به پا می‌دهد. کفش با این پوشش، پاها را در محیط مرطوب، طوری نگه می‌دارند تا قابلیت تنفس خشک نیز برای پاها وجود داشته باشد.

زیره‌های میانی کفش دو

زیره میانی، لایه‌ای انعطاف پذیر و پایدار بین رویه و زیره بیرونی کفش است.

اتیلن ویلین استات (ethylene vinyl acetate): نوعی فوم است که معمولاً در زیره میانی کفش‌های دو استفاده می‌شود. اغلب برای زیرسازی و انعطاف پذیری، از یک لایه اتیلن ویلین استات در کفش‌ها استفاده می‌شود.

پست‌ها (Posts): قوی‌تر و محکم‌تر از  اتیلن ویلین استات بوده که برای ایجاد بخش‌های فشرده‌ و سخت‌تر به زیره میانی اضافه می‌شود. اغلب در کفش‌های پایدار مورد استفاده قرار می‌گیرد. پست‌ها برای تضعیف پروناسیون و افزایش دوام کفش مورد استفاده قرار می‌گیرند. پست‌های میانی، اطراف قوس هر زیره میانی، نواحی که شدیداً تحت تأثیر آور پروناسیون قرار می‌گیرد را تقویت می‌کنند.

پلیت‌ها (Plates): از مواد نازک و تا حدودی انعطاف‌پذیر ساخته می‌شوند که باعث استحکام قسمت جلویی کفش (forefoot) می‌شوند. پلیت‌ها اغلب در کفش‌های تریل یا غیر جاده‌ای (trail runner) استفاده می‌شود و از کف پا در مقابل ضرباتی که از سنگ‌ها و ناهمواری‌ها وارد می‌شود، محافظت می‌کند.

شانک‌ها (shanks): باعث سخت شدن زیره میانی می‌شود و از پاشنه و قوس پا محافظت می‌کند. در مواقعی که در حال گشت و گذار در زمین‌های سنگی و ناهموار باشید، آن‌ها باعث استحکام کفشتان می‌شوند. کوهنوردان حرفه‌ای اغلب کفش‌های تریل سبک وزن را با پلیت برای محافظت و با شانک برای محافظت و پشتیبانی استفاده می‌کنند.

پلی یورتان ترموپلاستیک (TPU): پلاستیک انعطاف‌پذیری است که به عنوان یک سیستم تثبیت کننده در بعضی از زیره‌های میانی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

زیره بیرونی کفش دو

زیره بیرونی بیشتر کفش‌های جاده‌ای از لاستیک‌های زمخت کربنی ساخته می‌شوند. از لاستیک دمیده شده که انعطاف پذیری بیشتری را فراهم می‌کنند، اغلب در قسمت جلویی کفش استفاده می‌شود. برای مقاومت کفش‌های تریل و غیرجاده‌ای در برابر ناهمواری‌ها بهتر است که کل زیره بیرونی از جنس لاستیک کربنی ساخته شود، در حالی که برای کاهش وزن کفش‌های مسابقه جاده‌ای از لاستیک دمیده استفاده می‌شود.

دارپ پاشنه تا نوک کفش

دراپ کفش اختلاف بین بلندی نوک کفش و پاشنه کفش را نشان می‌دهد و در درجه اول بر روی ضربات پا در زمانی که پا بر روی زمین فرود می‌آید تأثیر می‌گذارد. دراپ کم یا متوسط (۰ تا ۸ میلی‌متر) باعث می‌شود که ضربه بین جلوی پا و بین پا اعمال شود و درحالی‌که دراپ بلند (۱۰-۱۲ میلی‌ متر) باعث اعمال ضربه به پاشنه می‌شود. دراپ پاشنه و انعطاف پذیری مستقل از یکدیگر هستند، بنابراین می‌توان کفش خیلی انعطاف پذیر با دراپ صفر یا خیلی کم را نیز پیدا نمود.

پشتی کفش (Heel counter)

منظور از پشتی کفش، همان قسمت مستحکم و صلب دور پاشنه کفش است. این قسمت کنترل حرکت را فراهم می‌کند و گاهی اوقات با یک کفی وج (heel wedge) مکمل می‌شود و انعطاف پذیری و پشتیبانی را به پاشنه کفش اضافه می‌کند. این موضوع می‌تواند به دونده‌هایی که در پاشنه آشیل خود احساس ناراحتی می‌کنند، کمک کند.

پست میانی یا میله پیچشی (Medial Post or Torsion Bar)

در اطراف کفش قرار می‌گیرد و به کنترل حرکت بیش از حد داخلی و خارجی کمک می‌کند. پست میانی برای پاه‌های آور پروناتور (over-pronator) و سوپیناتور (supinator)  طراحی شده‌اند.

نکات مهم در انتخاب کفش‌‌‌‌‌‌های دو

سایز پا، قالب کفش‌ها (Shoe lasts) از مدلی به مدل دیگر متفاوت است. بنابراین در زمان خرید، همواره باید کفش‌ها را امتحان کنید تا مطابق سایز پاهایتان باشند.

در انتهای روز کفش‌هارا امتحان کنید، به دلیل فعالیت‌های روزانه، پاها به صورت نرمال در طول روز کمی متورم‌ و بزرگتر می‌شوند. این موضوع به ما کمک می‌کند تا از خرید کفش‌های کوچکتر اجتناب کنیم.

در نظر گرفتن فاصله‌ای به اندازه یک بند انگشت در فضای جلوی کفش، پهنای کفش باید به اندازه‌ای باشد تا پاها احساس راحتی کنند و کمی اجازه حرکت بدون سایش را نیز داشته باشند. فقط کفش‌های بارفوت از این قضیه استثنا هستند. زیرا در این کفش‌ها، پاشنه و پنجه می‌بایست مثل یک دستکش بدون هیچ فضای اضافی فیت باشند.

اگر ارتوتیک (orthotic) استفاده می‌کنید، بنابراین موقع خرید آن را همراه خود بیاورید، آن‌ها بر روی فیت بودن کفش تأثیر زیادی دارند.

در انتخاب کفی‌هایی که توسط تولید کننده اصلی تولید نمی‌شوند دقت کنید، مدل‌هایی ازکفی وجود دارند که می‌توانند باعث افزایش راحتی، فیت شدن و پشتیبانی بهتر یا هر سه شوند. بنابراین پیشنهاد می‌شود در انتخاب کفی‌ها دقت کنید.

منبع rei

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.