نکاتی که باید در مورد کفش‌های دو بدانید

189

دونده‌ها به تجهیزات زیادی برای ورزش نیاز ندارند، تنهای چیزی که نیاز دارند، تی‌شرت، شورت و یک جفت کفش مخصوص برای دویدن است. بنابراین این ورزش جزء ورزش‌های کم هزینه به شمار می‌آید. ولی با توجه به اینکه کفش‌ها به عنوان لایه‌ای بین پاها و زمین در کاهش تنش در مفاصل و بافت‌های همبند نقش به سزایی دارند در انتخابشان  نباید هیچ گونه صرفه‌جویی و خساستی به خرج دهید. از طرفی کفش‌ها تأثیر خیلی زیادی در ایجاد علاقه یا تنفر از دویدن خواهند شد.

۶ عامل مؤثر در طول عمر کفش‌های دو

طیف گسترده‌ای از مدل‌های مختلف کفش‌پ ورزشی با سیستم‌های لایه گذاری و نرم کننده و ویژگی‌های پایداری مختلف در بازار از تولیدکنندگان مختلف وجود دارند. اما کفش‌ها چه مدت می‌توانند به صورت پیوسته ۱۰۰ درصد از پا پشتیبانی کنند و ضربات را جذب کنند. متأسفانه تعیین دقیق این مقدار بسیار دشوار است. آزمایش‌های مختلف در سال‌های اخیر نشان داده است، طول عمر کفش‌ها به عوامل مختلفی بستگی دارند:

۱-وزن دونده

هر چه دونده سنگین‌تر باشد، سایش و پارگی کفش بیشتر خواهد شد. تصور کنید، در هر برخورد پا با زمین، ضربه‌ای معادل پنج برابر وزن به آن وارد می‌شود، پس تعجبی ندارد که در مسیر دویدن کفش‌هایتان در اثر این ضربات دچار آسیب دیدگی شوند. بنابراین دونده‌های سنگین تر فشار بیشتری نسبت به دونده‌های سبک‌تر به کفش‌ها وارد می‌کنند.

۲-سن کفش

تمرینات تنها عامل کهنه شدن کفش‌ها نیستند، بلکه آب و هوا و اکسیداسیون نیز نقش مهمی در این قضیه دارند. حتی اگر از کفش‌های خود نیز استفاده نکنید، انعطاف‌پذیری و پایداری آن‌ها ضعیف‌تر خواهند شد، مانند تایر ماشین، متریال کف کفش سخت‌تر شده و دیگر پشتیبانی مناسبی از پاها نخواهد داشت.

۳-تکنیک‌های دویدن

سبک دویدن، استفاده از تکنیک‌های مناسب و سرعت عمل در حرکات پا در لحظه برخورد که باعث حداقل نمودن تماس پا با زمین می‌شود، می‌تواند باعث کاهش فشار به کفش‌ها شود. اگر فرم بدن در هنگام دویدن نامناسب باشد، بدن با کل وزن خود به زمین فشار وارد خواهد کرد که این فشار به متریال کفش منتقل خواهد شد و در نهایت باعث کاهش عمر کفش خواهد شد. به همین دلیل باید از فرم دویدن و راه رفتن خود آگاه باشد و مدلی از کفش را انتخاب کنید که با فرم دویدن شما مطابقت داشته باشد.

۴-سطوح یا زمین دویدن

سطحی که قرار است بر روی آن بدوید، روی دوام و پارگی کفش شما تأثیر گذار خواهد بود. اگر کفش بر روی آسفالت استفاده شود، باید مراقب از بین رفتن انعطاف‌پذیری و اثر سایش در آن باشیم. بر عکس اگر در مسیرهای نرم و در چمن‌زار‌های سرسبز بدوبد، اثر سایش کمتری درکفش‌های خود مشاهده خواهید کرد. البته نگران این موضوع نباشید، امروزه می‌توانید کفش مناسبی برای هر سطحی پیدا کنید. فقط کافی است که زمین دویدن خود را مشخص کنید.

۵-سایز کفش

انتخاب سایزی مناسب برای حفظ و تداوم عملکرد کامل کفش بسیار مناسب است. اگر کفش‌های کوچک یا خیلی فیت را انتخاب کنید، باعث افزایش ریسک کشش در درز کفش خواهید شد. به همین دلیل کفش مخصوص دویدن باید یک سایز بزرگتر از کفش‌های معمولی باشد و به اندازه ضخامت یا عرض انگشت شصت، بین انگشت بزرگ پا و درز کفش فاصله وجود داشته باشد. زیرا پاهایتان نیاز به فضای زیادی برای رول شدن بدون اعمال ضربه به نوک کفش‌ها دارند و در نظر داشته باشید پاها در زمان‌هایی در طول روز به اندازه ۴ درصد بزرگتر خواهند شد. بنابراین انتخاب سایز بزرگ‌تر از پاها در مقابل عرق‌گزی در کنار درزها محافظت می‌کند و از تاول زدن‌های غیر ضروری بر روی پاها نیز جلوگیری می‌کند.

نگران استفاده از کفش سایز بزرگ‌تر نباشید. با استفاده از تکنیک مناسب برای بستن بند کفش می‌توانید از حرکت‌ پاشنه پا در کفش‌ جلوگیری کنید و پاشنه پا را در موقعیت مناسبی حفظ کنید.

۶-مدل کفش‌

مدل کفش‌ بیشترین تأثیر را در طول عمر کفش دارد. بنابراین کفشی را انتخاب کنید که بهترین تطبیق را با تکنیک‌های دویدن شما داشته باشد. اگر دونده‌ای هستید که برای سال‌ها از آسیب‌های ورزشی ‌دور بوده‌اید و فرم مناسبی در دویدن دارید، می‌توانید بدون در نظر گرفتن استحکام و ثبات، یک کفش با زیره طبیعی یا خنثی (کفشی که دارای زیره‌ای با قوس نرمال است) بخرید. اما اگر هنگام دویدن و فرود پاهایتان به زمین، کنترل مناسبی بر روی پاهایتان ندارید و مچ پاهایتان به سمت داخل یا بیرون می‌چرخد، نیاز به کفش با ثبات و مستحکمی دارید که از پاهایتان پشتیبانی و از چرخش آن نیز جلوگیری کند. کفش‌های با ثبات به دو نوع تقسیم‌بندی می‌شوند:

  • پرونیشن بیش از حد (overpronation): کفش‌هایی که از رول شدن یا چرخش مچ پا به سمت داخل جلوگیری می‌کنند.
  • سوپینیش یا آندرپرونیشن (supination or underpronation ): کفش‌هایی که از رول شدن یا چرخش مچ پا به سمت خارج جلوگیری می‌کنند.

بطور کلی در راه رفتن طبیعی، در لحظه فرود پا، ابتدا قسمت بیرونی پاشنه با زمین تماس پیدا می‌کند و سپس در زمان جدا شدن پا از زمین، سر پنجه‌های پا به عنوان آخرین نقطه‌ با زمین در تماس خواهند بود. در این حالت در زمان جدا شدن سرپنجه از روی زمین، نیروی وزن بطور یکنواخت روی سرپنجه پا توزیع می‌شود. در یک پای نرمال و در یک پیاده روی استاندارد غوزک پا حدود ۱۵ درصد از مفصل غوزک به سمت داخل چرخش می‌کند و در این حالت پا قادر است تمامی وزن بدن را بدون هیچ مشکلی تحمل نماید که در اصطلاح می‌گویند پا در وضعیت پرونیشن نرمال قرار دارد. داشتن این وضعیت برای جذب ضربه بسیار ضروری است و کمک می‌کند تا در زمان راه رفتن، سرپنجه‌های پا بطور یکنواخت از زمین جدا شوند.

قوس کف پا تأثیر مستقیمی بر روی پرونیشن دارد و می‌تواند باعث خارج شدن پرونیشن از حالت طبیعی خود شود و یا به عبارت دیگر قوس کف پا ممکن است، باعث چرخش بیش از حد پا به سمت داخل و یا چرخش کمتر از حد استاندارد پا به سمت داخل شود. افرادی که دارای قوس نرمال باشند، دارای پرونیشن طبیعی خواهند بود یعنی در زمان راه رفتن نیروی وزن بطور یکنواخت بر روی پای آن‌ها توزیع می‌شود.

افرادی که کف پای تقریباً یا تماماً صافی دارند، دارای پرونیشن بیش از حد هستند. در زمان فرود پا در این افراد، ابتدا قسمت بیرونی پاشنه پا با زمین در تماس می‌باشد و چرخش پا نیز به سمت داخل بیشتر از ۱۵ درصد می‌شود. در این حالت پا و قوزک پا قادر به پایدار نگه داشتن بدن نخواهند بود. لذا در زمان جدا شدن پا از زمین، سر پنجه‌ها بطور یکنواخت از زمین جدا نمی‌شوند و پا از دو انگشت داخلی و بزرگ جهت جدا شدن از روی زمین کمک می‌گیرد و بیشترین نیرو به این دو انگشت بزرگ پا وارد می‌شود و در نتیجه نیروی ضربه‌ای وارده از زمین به خوبی توسط پا جذب نخواهد شد.

افرادی که دارای قوس کف پای زیادی باشند دارای پرونیشن کمتر از حد استاندارد (سوپینیش یا آندرپرونیشن) هستند، یعنی در زمان فرود، پای آن‌ها به سمت خارج چرخش دارد.

چهار نکته مهم برای بررسی سن و مدل کفش

عادت افراد به کفش‌هایشان باعث می‌شود، نتوانند با در نظر گرفتن چند نکته ساده، پی به مشکلات کفش‌های فعلی و همچنین راحتی ناشی از تعویض آن‌ها با کفش‌های جدید شوند، مگر آن‌که از کفش‌های جدیدشان استفاده کنند. بنابراین اثبات این موضوع که کفش‌های شما باید با کفش‌های جدید جایگزین شود خیلی سخت است، با این حال کارشناسان ۴ نکته را برای بررسی منظم کفش‌های دو ارایه می‌دهند:

  • بازرسی آج و شیار‌های کفش: ظاهر زیره کفش می‌تواند تصویر بسیار دقیقی از وضعیت کفش را نشان ‌دهد. اگر آج‌ها و شیار‌ها از بین رفته باشند یا نازک شده باشند، باید به فکر تعویض کفش‌هایتان باشید.
  • تست لایه میانی: با انگشتان خود، به قسمت لایه میانی کفش فشار وارد کنید، اگر این کار به راحتی انجام شود، احتمالاً قابلیت‌های مربوط به انعطاف‌پذیری کفش از بین رفته است و نیاز به یک جفت کفش جدید خواهید داشت. چین خوردگی‌های متریال لایه میانی کفش، نشان دهنده سن بالای کفش است.
  • بررسی پایداری و استحکام: کفش‌ها را بر روی میزی قرار دهید و پاشنه‌هایشان را بررسی کنید، اگر به سمت داخل یا خارج کج شده باشند، نشان می‌دهد پاهایتان به درستی در هنگام دویدن چرخش نمی‌کنند و باید کفشتان را عوض کنید.
  • آزمایش سختی پیچشی: نوک و پاشنه کفش را در جهت مخالف یکدیگر بپیچانید. اگر زیره کفش به راحتی پیچانده شود، باید از انتخاب این مدل صرف نظر کرده و مدلی دیگر که مناسب دویدن است انتخاب کنید.

از آنجایی که طول عمر یک کفش با کیفیت ۵۰۰ تا ۸۰۰ کیلومتر است، بنابراین با نظارت دقیق بر روی مسافت پیموده شده و همچنین توجه به نکات این نوشته، عملکرد و وضعیت کفش خود را بررسی کنید تا بتوانید با تعویض به موقع آن، علاوه بر اینکه باعث راحتی پاهای می‌شوید از آسیب‌های احتمالی نیز جلوگیری به عمل آورید. برای جلوگیری از هر گونه شک و تردید، توصیه ما به شما این است که کمی زودتر از موعد نسبت به تعویض کفش‌های خود اقدام کنید.

منبع runtastic

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.